ESP Kapatılınca Ne Olur? Kayseri’nin Soğuk Akşamlarında Bir Genç Sürücünün Hikayesi
Kayseri’de bir akşam… Soğuk hava pencerenin kenarından içeriye hafifçe süzüldü. Aracımın camını araladım ve bir anlığına bu kış akşamının yalnızlığını hissettim. Kafamda bir sürü düşünce vardı, ama bir yandan da her şeyin her zaman olduğu gibi olmasına alışmıştım. Ne kadar mutlu olsam da bazen bir şeyler eksikti. Eksik olan neydi? Belki de içimde bir türlü anlam veremediğim bir boşluk vardı; belki de tek başıma bir yolculuğa çıkma ihtiyacı… O gün her şeyin garip, her şeyin farklı olduğu bir gündü. O gün, ESP’nin kapalı olduğunu fark ettiğim gündü.
O Akşam Beni Saran Garip His
Kayseri’nin karlı sokaklarında aracımı sürerken, gözlerim aniden gösterge panelinde ESP ışığının yanmadığını fark etti. Bu, aslında günlük yaşamda fark etmeyecek kadar basit bir şeydi ama birden içimi garip bir kaygı sarıverdi. Neden? Belki de o an, hayatımda daha önce hiç fark etmediğim bir şeyi fark etmiştim. Belki de içimdeki korku, kontrolün elimde olmadığını düşündüğüm bir andı. ESP’yi kapatmak, her zaman biraz da kendi kaderimi kontrol etme arzusu gibiydi. Ama bu kadar basit bir şeyin arkasında ne kadar derin anlamlar olduğunu fark etmek, tam da o an aklıma geldi.
İlk başta biraz heyecanla başladım. “Neyim eksik?” diye sorarak, o soğuk ve sessiz Kayseri akşamında tek başıma yola çıkmak istedim. Belki de bu, hayatımı daha özgürce yaşama isteğimdi. Ama sonra bir şey oldu. Bir hata yapacağım diye korkmaya başladım.
Kayseri’nin Karlı Yollarında İlk Denemem
Yolculuk başladığında her şey normaldi. Fakat, kaygan yolda araç kaymaya başladığında, birden içimdeki o korku daha da büyüdü. “ESP kapalı, o yüzden bu kadar kayıyor” dedim içimden. Araba kayarken kendimi güvensiz hissettim. O kadar da cesur değilmişim meğerse. Sanki birden güvenliğin yokmuş gibi hissettim. Bir şeyleri kaybetmiş gibiydim. Frene bastım, ama otomatik olarak bir şeyin eksik olduğunu fark ettim. Sanki o an direksiyon değil, hayatımın kontrolünü kaybetmiştim.
Neden böyle hissettim? Çünkü hayatımda her şeyin fazla kontrol edilemez olduğunu düşünüp buna alışmaya çalışıyordum. Ama ESP’yi kapattıktan sonra bu güven duygusunun ne kadar zayıf olduğunu hissetmek beni mahvetti. Kendimi bir çocuk gibi savunmasız hissettim.
Bir Hata Yapma Korkusu
O an arabanın kayması beni ne kadar korkuttuysa, bir yandan da neden korkmam gerektiğini bile bilmiyordum. Yavaşça fren yaptım, ama ne kadar dikkat etsem de ESP’nin kapanmış olması beni rahatsız etmeye başladı. Bu kadar basit bir şeyin, hayatımda ne kadar büyük bir boşluğu oluşturduğunu görmek garipti.
Neden her şeyden korkuyordum? Kendimle dalga geçtim: “Ah, gerçekten de, bu kadar mı korkuyorum?” Ama bir an, o kayma beni derinden etkiledi. Hani o an, arabayı kontrol etmenin tek başıma yeterli olduğunu düşündüm ama olmadı. Bir sistemin devreye girmemesi, insanı ne kadar yalnız bırakabiliyor. Kafamda o kadar çok soru vardı ki; sanki her şeyin çok basit olduğunu düşünüp, en küçük bir şeyin bile kontrol edilemez olduğunu fark ettim.
Yolda biraz daha ilerledikçe, ESP’nin kapalı olduğu gerçeğiyle yüzleşmek zorunda kaldım. İçimdeki ses, “Ama sen bunu neden açmadın?” diye bağırıyordu. Ama ben, biraz daha cesaret almak istemiştim. “Kapatmak, kontrolü ele almak mıydı?” Gerçekten de öyle miydi?
Neden Kapatmıştım? Sürüşün Psikolojisi
Düşüncelerim o kadar hızlıydı ki… Hayatımda bu kadar kısa bir sürede bu kadar çok şey düşünemezdim. Yavaşça kafamda, “Sadece kapalı olduğu için mi korkuyorum? Yoksa gerçekten kaymaya başladığım için mi?” soruları dönmeye başladı. Belki de bu korku, sadece arabanın kaymasıyla değil, hayatın kaygan yolları ile ilgiliydi.
Yıllardır çok fazla düşünmeden hareket etmeyi sevmiştim, bir adım attığımda genelde arkasına bakmamaya karar vermiştim. Ama o an fark ettim ki, hayatı sadece cesaretle yaşamam gerekmiyor. Bazen biraz daha dikkatli olmalıyım. Yavaş gitmeli, hayal kırıklığı yaşamaktan korkmamalıyım. Bu hayatta bazı şeyler gerçekten de kontrolden çıkabiliyor. Ve ESP’nin kapalı olması, bunun simgesiydi.
Kontrol Edemediğin Zaman Ne Olur?
Yavaş yavaş, kontrolün yokmuş gibi hissetmek bir korku haline geldi. Ama bir yandan da düşündüm, bu korku da bana bir şeyler öğretiyor. Kontrol kaybolduğunda bir şeylerin nasıl olduğunu anlamaya çalışmak, gerçekten de gelişim için gerekli bir şeydi. Bir hata yapmak, hatalardan ders almak, hepsi bir arada.
Evet, ESP’yi kapalı tutmanın bana getirdiği o korku ve güven eksikliği, hayatımda hiç tahmin edemeyeceğim kadar önemli bir soruya yol açtı: Bazen hayatımızı tam anlamıyla kontrol edemediğimizde, ne yapmamız gerekir?
—
Sonunda, o gece yolda giderken kaymanın ne demek olduğunu hissettim. Ama bir yandan da bunun hayatımın önemli anlarından biri olduğunu fark ettim. Araba kayarken, aslında hayatın bazen kaygan olduğunu ve bazı şeylerin kontrol edilmesinin imkansız olduğunu kabul ettim. Ama belki de korkmak ve hatalar yapmak, gerçekten de büyümek için gereklidir.
Sonra yavaşça ESP’yi açtım. Bu sefer biraz daha rahatladım. Belki de doğru olan, bazen kontrolü bırakmak ve sistemlerin bize yardım etmesine izin vermekti. O kayma anı, her ne kadar korkutucu olsa da, bana hayatın kontrolünü kaybetmenin ne kadar öğretici bir şey olduğunu gösterdi.
—
Hayatın bazen kaymasını, yolun kaygan olmasını engellemek mümkün olmayabilir ama bazen doğru zamanlarda yardım almak, hata yapmak ve yeni bir şeyler öğrenmek, aslında insanı en çok büyüten şeydir.